เพลง June03

ฉันคือคนที่ไม่อาจเข้าใจ
คนร่ำลาจากไป ปล่อยฉันไว้เพียงลำพัง...

สายลมเย็นพัดพาความกลัว
ออกจากฉันในวันนี้เพราะมีเธอ...
ทำให้ฉัน...ได้มีหวัง...อย่างที่ฝัน...

จงเดิน...ไปกับฉัน...สู่ความฝัน...
ยามเมื่อเธอตื่น...

ประพันธ์โดย อะตอม

เพลง นิรันกาล

ปลดปล่อยให้ฉัน...ได้เชื่อในความรักใหม่
ให้ฝันกลางวันเป็นจริง ยามราตรี..ความรักจะกลับคืนมา

ให้ใจบอบช้ำ...ได้มีพลังยิ่งใหญ่ กลับคือสู่ความศรัทธา
ให้ใจ...ได้พบกับความรักจริง

มองเเสงจันทร์..เฝ้าคอยหมู่ดาว..ฟ้าอันกว้างไกล
เช้าวันใหม่ตัวเธอจะพบ รักนิรันดร์...


ประพันธ์โดย อะตอม

ร่มสีเหลือง

ผมอยู่ฝั่งขวา เจ้าหญิงอยู่ฝั่งซ้าย
เราทั้งสองมีเส้นเเบ่งกลางเป็นร่มคันสีเหลืองสดใส
ช่วยป้องกันฝนที่ตกลงมาอย่างที่ผมคิดเอาไว้
เราทั้งสองเดินลุยสายฝนเพื่อตามหาปิ๊คกีต้าร์โดยมีร่มวิเศษ
เเต่อะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกว่า ทำไม?ร่มสีเหลืองคันนี้ถึงหนักไปด้านซ้าย
ทั้งที่ผมเป็นผู้ถือมันไว้?
สิ่งมหัศจรรย์นี้เกิดขึ้นจาก ร่มสีเหลือง หรือ ผม...ชายที่ใส่รองเท้าเเตะปอนๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว ผมได้บันเลงบทเพลง ฝนสีดำ ให้เจ้าหญิงรับชมไปพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อง
เธอทั้งสองยิ้มเห็นฟันเพราะความหลอนของบทเพลง...ฝนสีดำ นิทานเเห่งความตาย นิรันดร์กาล
หลังจากบทเพลงทั้งสามหลอนจบลง ผมได้เอ่ยถามเด็กน้อยว่า เธอชอบกลางวันหรือกลางคืน?
เธอตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า ชอบกลางวัน เพราะกลางวันได้เล่นสนุก
(โลกอันสดใสของเธอทำให้ผมได้คิดอะไรบางอย่างออก เด็กน้อยมีNeverlandอยู่ในจิตใจ อันบริสุทธิ์)
ซึ่งเเตกต่างจากผู้ใหญ่ ที่ในใจเเละสมองมีเเต่ตัวเลข
ตัวเลขที่ทำให้มนุษย์ต้องเข่นฆ่ากันเอง ตัวเลขที่ทำให้เพื่อนมนุษย์ต้องเเบ่งชนชั้นวันนะ
ตัวเลขที่เปลี่ยนเเปลงจิตใจในความเป็นคน

เรื่องเล่าโดย พระจันทร์

เพลง ฝนสีดำ

สายฝนที่เยือกเย็น เหมือนดังก้อนเมฆร้องไห้
ฟ้าร้องเปร่งเเสงทอง เสียงดังเธอได้ระบาย
ฉันรู้สึกเศร้าใจ เมื่อได้สำผัสเธอ...

รักกันไม่มีวันนั้น ตัวฉันนั้นไร้กำลัง
ขอเพียงได้ยืนตากฝน จะยืนปลดปล่อยความคิด
เเม้นเธอไม่มีอีกเเล้ว ปล่อยเธอออกไปไกลเเสนไกล

จะยืนปลดปล่อยความคิด...
จะยืนปลดปล่อยความรัก...
จะยืนปลดปล่อยความฝัน...

ปล่อยความทรงจำ ให้เป็นดั่งทำนอง ของชีวิต
ตัวฉันเก้าเดินต่อไป ตามทางที่ฝนกำหนดไว้

ประพันธ์โดย AtoM

เพลง นิทานเเห่งความตาย

กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว พระจันทร์ขึ้นเเล้ว สวยซึ่งไม่เศร้าเหมือนพระจันทร์ในคืนวาน
นั่งมองเเสงจันทร์ มองท้องฟ้าในยามราตรี ชอบที่สุดเวลาดาวตก คุณยายเคยบอกไว้ว่า
เวลาดาวตกจะมีคนมาเกิด ดาวล่วงมาเกิดเป็นคน...


ฉันนั้นรอเธออยู่ ไม่ไปไหน
เดียวดายกับความอ้างว้าง
เหมือนกับจันทร์ที่รอคอย เเสงตะวัน
เเต่ในวันหนึ่งความฝัน ของฉันคงเป็นจริง...

เธอไม่มีหัวใจ...เธอไม่มีน้ำตา...เธอนั้นคือความฝัน
เธอนั้นเป็นเเค่เพียงนิทาน...

ฉันนั้นจะรอคอยเธอจนวันตาย
เเม้นความรักที่มีจะจางหาย
จะฝันไว้หนึ่งชีวิต...

เเม้ว่าเธอไม่มีอยู่จริง ฉันนั้นจะเฝ้ารอ...


ประพันธ์โดย Atom

ความตายไม่ใช่จุดจบ

ความตายคือประตู ที่พ่อเเม่พี่น้องทุกคนต้องผ่านพ้นเข้าไป!!ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนสูญสหลายเป็นเถ้าธุลี
ไม่ว่าคุณจะ รำรวย จน สวย หล่อ ขอทาน ยิ่งใหญ่มีอำนาจปกครองสิ่งต่าง สุดท้ายก็จะดับสูญเหมือนทุกๆคน
สิ่งที่เหลือไว้ก็คือจิตที่ล่องลอย!!! นะจุดนี้ผมถือว่าทุกคนเท่าเทียมกันนะครับ
ถ้าคุณกำหนดความตายของตัวตนคุณได้ คุณจะเลือกการตายด้วยหมายเลขไหนดี มาร่วมกันสร้างสรรค์เถิดครับ?
1.ยิงตัวตาย
2.ผูกคอตาย
3.กรีดข้อเเขน
4.มีดเเทงคนที่เรารักเเละตัวเราเอง
5.กระโดดตึก800ชั้น
6.กินยาตาย
7.กลั้นหายใจ
8.วิ่งข้ามถนนให้10ล้อเหยียบ
9.เมาเหล้าจนตาย
10.ขับรถทะยานลงเหลวลึก
11.ยิงตัวตายบนเวทีคอนเสิร์ตขณะการเเสดง
12.มัดคอตายกับลูกบิดประตู

หมายเลข1-12คือเส้นทางสู่นรก เเต่ถ้าคุณยิ้มเเละคิดเเต่สิ่งดีๆก่อนการฆ่าตัวตาย นั่นคือหนทางสู่ "ความว่างปล่าว"
หน้าลุ้นเหมือนกันนะว่าเราจะตายเเบบไหนดี มันสนุกยิ่งกว่าการลุ้นให้ถูกเลขรางวัลที่1ด้วยซ้ำไป!!!
ความตายใกล้เข้ามาเเล้ว!!! ขอให้ทุกท่านที่อ่านมีความสุขกับชีวิตนะ ผมว่ามันเเสนสั้นจังเลย!!!

บทความโดย "พระจันทร์ด้านมืด"

เดินในสีน้ำเงิน

ผมเดินไปตามทางที่ห่างไกลออกจากความทรงจำสีทอง
เลขสี่ดูไร้คุณค่าผุพังเหมือปีศาจที่มีเลือดสีน้ำเงิน หัวใจสีส้ม
เเสนดื้อดึงไม่ยอมออกมาจากต้นลำพูที่เเห้งเฉา

"ในตอนนี้ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าในราตรีที่จันทร์เป็นสีดำ"
ผมเลยเริ่มเดินถอยหลังกลับไป สู่ความทรงจำสีท้องในหัวที่หนักอึ้ง มันเริ่มชัดเจนเลื่อยๆ...
ปีศาจตนนี้เลยได้ปรากฎร่างให้ผมได้เชยชมอีกที เเต่ตัวตนของเธอได้เปลี่ยนไป
เธอไม่มีความรู้สึก เธอไม่มีตา ไม่มีความฝัน เธอคือนิทานที่คอยหลอกหลอนในหัวสมองของผม
ภาพที่ปรากฎในหัวของผมตอนนี้คือ บนเตียงนอนที่เเสนอบอุ่น เเม่กำลังเล่านิทานเรื่องนี้ให้ลูกสาวฟังอยู่..........................ทันใดนั้น!!!....................................
.............ลูกสาวหยิบดินสอสีทองขึ้นมาเเล้วเเทงไปที่ร่างกายของเเม่อันเป็นที่รัก จนเลือดสีน้ำเงินกระเด็น
ไปทั่วห้องนอน เเม่ยิ้มด้วยความสุข เเม่นอนตายหลับฝันดี.....ส่วนลูกสาวกำลังนำดินสอสีทองที่ติดเลือด บรรจงระบาย
ดวงอาทิตย์ในนิทาน ด้วยน้ำตา...

พระจันทร์