12-พิจิก-34

น้ำก็เช่นกัน ที่เป็นนักเดินทางในธรรมชาติ น้ำเดินทางขึ้นไปเบื้องบนฟ้า
ไปอยู่ในเมฆหมอก ลงมาต่ำถึงแผ่นดิน ซอกซอนลัดเลี้ยวไปตามสายธาร
ตราบจนบรรลุถึงที่ต่ำสุดในท้องทะเลมหาสมุทร น้ำยังเดินทางไปในชีวิตของพืชพรรณพฤกษา
เข้าไปในตัวสัตว์เเละมนุษย์ น้ำเป็นนักเดินทางอันยิ่งใหญ่ เเละกลับกลายหลายสถานะ
ความเเปลเปลี่ยนหลากหลายรูปลักษณ์ยิ่ง น้ำคือธาตุมูลอันมีพลังอย่างที่สุด

คุณเช่นกันที่เป็นนักเดินทาง คุณเดินทางไปในผืนเเผ่นดิน
เเละอาณาจักรเเห่งนามธรรมทั้งภายในเเละภายนอก
บนหนทางหลากหลายคดเคี้ยว อาจมีความเจ็บปวดทุกข์ยาก
เเละเเม้กระทั่งความตายเป็นเพื่อนในหนทาง
ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วน "ไม่ใช่สิ่งที่น่าเสียใจ"

ริมธารน้ำ พิเรนทันตี
ประพันธ์โดย พจนา จันทรสันติ
หนังสือ มุ่งสู่ความขาวของหิมะ

เพลง อดีตเเห่งเเสงสาดทอ นิทรากลางเเสงจันทร์

มองเเสงดวงดาวที่พร่างพราย
มองดาวดวงไหนก็ทรมาน
อดีตเเห่งเเสงสาดทอ
นำภาพความรัก เจ็บปวดคืนมา
ภายในใจ กลับคืนมา

วันนั้นเราเคยได้มอง รอยยิ้มจากดาวที่พร่างพราย
ดั่งความสวยงาม จากความรักเรา ที่ฟ้าบัลดาล
เเววตาเธอนั้นช่าวเเสนสุข เปร่งประกาย
ราตรีของเรา คืนอันนิจรันดร์
สุดท้ายกลับกายเป็นภาพสีทอง

ราตรีนี้เเสงจันทร์ ให้ความสดใส ผมมอง
ผมล่องลอยไป ราวดั่งสายลม (เเอบรักจันทรา)
ในคืนเเห่งฝัน ผมรอ (เเสงจันทร์ทราที่อบอุ่น)
ขอเจ้าโปรด เปลี่ยนคืนวัน เป็นดั่งราตรีชั่วนิจรันดร์

ขอให้เเสงจันทร์ คอยกล่อมนิจทรา
ขอให้น้ำตา เลือนหายไป
ขอให้ได้มีปีก บินขึ้นไป
ขอผมขอวร พรุ่งนี้จะลาโลกไป
หมดลมหายใจ!!!

ประพันธ์โดย Atom
I AM THE MOON

หลงไหล หลงรัก เเอบรัก ความเศร้า

ความเศร้า ความร้าวราน จงมารวมตัวภายในสมองที่หยุดหายใจ

ข้ามิอาจได้ยินเสียงรายล้อมที่ดับสลาย ภาษาของข้ามิอาจกล่าวถึงความเข้าใจ ข้ามีเพียงเเค่จิตวิญญาณเเห่งความเศร้าสูญเสีย เเววตาของข้าดูโหดร้าย เพ่งมองหนทางมืดมนสีดำลึกสว่างสดใส ดั่งกวีเเต่งเรื่องราวใต้เเสงเทียนในความมืดใกล้ดับสูญ กวีที่หลงรักความเศร้า กวีที่มิอาจเข้าใจในสิง่ที่ตนเขียน กวีที่กรีดเลือดเนื้อเพื่อเเต่งบทความพร้อมความเจ็บปวด ทุกสรรพสิ่งของจินตนาการข้าคือความฝันในความจริง ข้าโหดร้าย ข้าอ่อนโยน ข้าเมตตา ข้ามีสันติ หลังจากบทความนี้ตัวตนข้าจะตายไปจากความฝัน พร้อมกับ ความรักอันเป็นนิรันดร์

• จักรวาลจงอยู่กับข้า "พระจันทร์"

"ทุกสรรพสิ่ง เเลดู สงบนิ่ง เมื่อเธอหลับตา"

เพลง June03

ฉันคือคนที่ไม่อาจเข้าใจ
คนร่ำลาจากไป ปล่อยฉันไว้เพียงลำพัง...

สายลมเย็นพัดพาความกลัว
ออกจากฉันในวันนี้เพราะมีเธอ...
ทำให้ฉัน...ได้มีหวัง...อย่างที่ฝัน...

จงเดิน...ไปกับฉัน...สู่ความฝัน...
ยามเมื่อเธอตื่น...

ประพันธ์โดย อะตอม

เพลง นิรันกาล

ปลดปล่อยให้ฉัน...ได้เชื่อในความรักใหม่
ให้ฝันกลางวันเป็นจริง ยามราตรี..ความรักจะกลับคืนมา

ให้ใจบอบช้ำ...ได้มีพลังยิ่งใหญ่ กลับคือสู่ความศรัทธา
ให้ใจ...ได้พบกับความรักจริง

มองเเสงจันทร์..เฝ้าคอยหมู่ดาว..ฟ้าอันกว้างไกล
เช้าวันใหม่ตัวเธอจะพบ รักนิรันดร์...


ประพันธ์โดย อะตอม

ร่มสีเหลือง

ผมอยู่ฝั่งขวา เจ้าหญิงอยู่ฝั่งซ้าย
เราทั้งสองมีเส้นเเบ่งกลางเป็นร่มคันสีเหลืองสดใส
ช่วยป้องกันฝนที่ตกลงมาอย่างที่ผมคิดเอาไว้
เราทั้งสองเดินลุยสายฝนเพื่อตามหาปิ๊คกีต้าร์โดยมีร่มวิเศษ
เเต่อะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกว่า ทำไม?ร่มสีเหลืองคันนี้ถึงหนักไปด้านซ้าย
ทั้งที่ผมเป็นผู้ถือมันไว้?
สิ่งมหัศจรรย์นี้เกิดขึ้นจาก ร่มสีเหลือง หรือ ผม...ชายที่ใส่รองเท้าเเตะปอนๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาเเล้ว ผมได้บันเลงบทเพลง ฝนสีดำ ให้เจ้าหญิงรับชมไปพร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อง
เธอทั้งสองยิ้มเห็นฟันเพราะความหลอนของบทเพลง...ฝนสีดำ นิทานเเห่งความตาย นิรันดร์กาล
หลังจากบทเพลงทั้งสามหลอนจบลง ผมได้เอ่ยถามเด็กน้อยว่า เธอชอบกลางวันหรือกลางคืน?
เธอตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มว่า ชอบกลางวัน เพราะกลางวันได้เล่นสนุก
(โลกอันสดใสของเธอทำให้ผมได้คิดอะไรบางอย่างออก เด็กน้อยมีNeverlandอยู่ในจิตใจ อันบริสุทธิ์)
ซึ่งเเตกต่างจากผู้ใหญ่ ที่ในใจเเละสมองมีเเต่ตัวเลข
ตัวเลขที่ทำให้มนุษย์ต้องเข่นฆ่ากันเอง ตัวเลขที่ทำให้เพื่อนมนุษย์ต้องเเบ่งชนชั้นวันนะ
ตัวเลขที่เปลี่ยนเเปลงจิตใจในความเป็นคน

เรื่องเล่าโดย พระจันทร์